არქივი

ბიჭი ზოლიან პიჟამაში

ორიოდე დღის წინ ებრაელმა ხალხმა ჰოლოკოსტის ხსოვნის დღე აღნიშნა, ამ დღეს წუთიერი დუმილით და სირენის ხმებით პატივს მიაგებენ დაღუპულთა ხსოვნას.საოცარი სანახაობაა, ყველა როგორც ერთი ირინდება, სამყარო მოძრაობას წყვეტს  და სირენების ხმა ფარავს ისრაელის მიწას.

.როგორც ებრაელი ხშირად ვფიქრობ ხოლმე, რა იქნებოდა იმ დროში რომ მეცხოვრა?

ნეტავ, მაშინაც  ვიამაყებდი ჩემი რელიგიით?

მაშინ, როდესაც  ხოცავდნენ , აწამებდნენ და აშიმშილებდნენ, გაზის კამერებში ხუთავდნენ, და უბრალოდ სძულდათ მხოლოდ იმიტომ რომ ებრაელები იყვნენ.

შეიძლება სისულელეა, მაგრამ ნამდვილად ხშირად ვფიქრობ ხოლმე, ვიამაყებდი მაშინაც?  მსგავსი ფიქრები კი ძირითადად მაშინ ემომეჯარება როდესაც საქმე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდს და ჰოლოკოსტის შავ-ბნელ დღეებს შეეხება.

ვინაიდან ჩემი ემოციურობა, ჩემივე თავს საშინლად ვნებს, ვერიდები ხოლმე მძაფრ ემოციებს, უარს ვამბობ კარგი ფილმების ნახვაზე , მაგრამ კარგ

წიგნებზე უარის თქმა არაფრით არ შემიძლია.სწორედ ამიტომ წავიკითხე “ბიჭი ზოლიან პიჟამაში” . საოცრად შემძრა ამ წიგნმა,სრულიად ახლებურად დამანახა ჰოლოკოსტის პერიოდი. გერმანელი ბიჭუნას თვალით დანახული აუშვიცი და მეგობრობა რომელსაც მსხვერპლად შეეწირა.  მინდა ძალიან ბევრი დავწერო ამ წიგნზე, მინდა მთელი ჩემი ფიქრები და აზრები საჯაროდ გამოვამზეურო მაგრამ ეს იმ იშვიათ მომენტთაგანია, როდესაც მე სიტყვებს თავს ვერ ვუყრი და არ ვიცი, როგორ დავწერო ის, რასაც ვფიქრობ.

ბიძა

საყვარელი ადამიანები არ უნდა კვდებოდნენ

არ უნდა კვდებოდნენ ახალგაზრდები და სიცოცხლით სავსენი.

ამ ზაფხულს ისრაელში სამი კვირა გავატარე. მოვინახულე ყველა საინტერესო ადგილი,მუზეუმი და ღირსშესანიშნავი ადგილი.

იერუსალიმში ვცხოვრობდი.

და ერთ საღამოს ვიფიქრე ვესტუმრები ჩემს ბიძას იქნებ უკანასკნელად უნდა  ვახო მეთქი.ვიცოდი რომ ძალიან ცუდად იყო და ვიცოდი რომ ვერაგი კიბო ნელნელა ჭამდა მის სიცოცხლეს თუმცა ასე უცებ აღსასრულს არ ველოდი.

ავიღე ჩემი  ჩანთა და სამგზავრო ბილეთი. შემდეგ ძალიან ვინანე რომ ტაქსით არ წავედი. სამი ავტობუსის გამოცვლა მჭირდებოდა და სადღაც შუა გზაზე დავიკარგე. დავიკარგე ცუდად ნათქვამია – ისე გამიჭირდა ბოლო ავტუბისის გაჩერების მიგნება რომ გვარიანად შემომაღამდა.

ზოგადად ფარ-ხმალის დაყრა არ მჩვევია და ამ შემთხვევაში არ ვიცი რატომ დავბრუნდი უკან.

რატომ არ ვნახე ბიძაჩემი ბოლოჯერ

რატომ

ალბათ მინდოდა მისი სახება ჩემში დარჩენილიყო მხიარული, ჯან-ღონით სავსე და ბედნიერი

მოგვიანებით

(ზუსტად ერთი კვირის  შემდეგ გარდაიცვალა და როდესაც მის სახლში მივედი ის სამუდამუდ იყო წასული სახლიდანაც და ოთახიდანაც)

წიგნებში ჩაფლული მისი ოთახი ვნახე. გადაშლილი წიგნები და  გაშლილი საჭადრაკო დაფა

ყველაფერი ისევ ისე იყო… თითქოს მათი პატრონი ეს ესაა შემოვიდოდა გადაფურცლავდა წიგნებს- შემომცინებდა ახალი რა წაიკითხეო. რა ხდება ჩემს სამშობლოში მომიყევიო. ენატრებოდა საქართველო, მის ნატვრაში დალია სული.

მაგრამ აღარასოდეს აღარ შევა თავის ოთახში

ვერც თავის წიგნებს გადაიკითხავს

ვეღარც თავის საყვარელ ჭადრაკს ეთამაშება ვერავის.

და ეხლაც,როდესაც ამ სტრიქონებს ვწერ ვერ ვიჯერებ რომ ეს საყვარელი ადამიანი აღარ არის ამ ქვეყანაზე.

და თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ჩემს მეხსიერებას მხიარული და ბედნიერი შემორჩება ჩემი უსაყვარლესი და უტკბილესი ბიძა …

ღმერთმა დაუმკვიდროს სასუფეველი.

ისინი სამყაროს არ სჭირდება

დანიმ ნაღვლიანად დახარა თვალები. წიგნის ყდაზე გადაშლილი ასო შენიშნა.
-ეს შეეშალათ თუ სპეციალურად წერია დე?
-ასე ჩარლი წერდა დანი,ერთერთი საუკეთესო პერსონაჟი,რომელსაც აქამდე შევხვედრივარ.

Continue reading

ყავა,წიგნები,მზე – ჩემი სამოთხე დედამიწაზე

როგორც კი გაზაფხული ძალებს მოიკრებს, მზე ჩვეულებრივზე მეტად დააცხუნებს სწორედ მაშინ ისეთი შეგრძნება მეუფლება თითქოს ხელახლა ვიღვიძებ. ცხოვრებაც თითქოს მშვენიერი ხდება. მინდა მტვერი გადავწმინდო საკუთარ თავს, ემოციებს, აპათია უგზოუკვლოდ იკარგება და ვგრძნობ რომ ყველაფერი უკეთესად არის. Continue reading

საახალწლო

არა, ეს პოსტი თოვლიან ზამთარზე,საახალწლო აქსესუარებით მორთულ ქუჩებზე,ბედნიერ დღეებზე და თოვლის პაპის მოტანილ საჩუქრებზე არაა.
Continue reading

მისტერ მერსედესი

არსებობს ერთგვარი მანია-კინგომანია.

ამ მანიით დაავადებულ ადამიანებს არ შეუძლიათ რომ არ წაიკითხონ კინგის თრილერ-რომანები –
მერე გულისცემა  უჩქარდებათ,ზედიზედ რამდენიმე ღამე ვერ იძინებენ, საზარელი ფიქრები აწუხებთ და მინიმუმ სამი დღე უბედურები არიან. Continue reading

ჯოილენდი

ზაფხული და შემოდგომის პირველი თვე ისე მიიწურა წიგნი არც გადამიშლია. გულმოდგინედ ვცდილობდი “პორტნოის სინდრომი” დამემთავრებინა, მაგრამ ნურას უკაცრავად, თხრობა გადამწყვეტ ფაზაში რომ შევიდა სწორედ მაშინ აღმოვაჩინე, რომ წიგნი უკრაინის აეროპორტში დამრჩა. ან რა არის გასაკვირი,წინ და უკან დავდევდი ჩემს გიჟ შვილებს. ჩასხდომა, რომ გამოაცხადეს ბავშვების და ბარგის მოგროვებით ვიყავი გართული წიგნი კი… Continue reading