დაინახეთ ის, რაც სიმართლეა

ჩემო ქართველო მეგობრებო

ნაცნობებო და უცნობებო

პატარებო და დიდებო

ვისაც მოგწვდებათ ჩემი ჩანაწერი ყველას

განურჩევლად სქესის და ასაკისა

განურჩევლად ეროვნების და სარწმუნოებისა

განურჩევლად სოციალური მდგომარეობის და განათლებისა

განურჩევლად პოლიტიკური შეხედულების და ოჯახური მდგომარეობისა

მე ვცხოვრობ ისრაელში,დავიბადე საქართველოში.
ვმუშაობ ისრაელში,განათლება მივიღე საქართველოში.
ვზრდი 6 წლის შვილს, რომელიც დაიბადა საქართველოში
რომელიც სწავლობს ივრითულად, მაგრამ მღერის ქართულად
რომელიც თორას კითხულობს ივრითულად და ცეკვავს ქართულად
რომელსაც უხარია ქართულად და ეშინია ივრითულად

და უფრო მეტად ეშინია…

მე ვარ ქართველი ებრაელი,ისევე როგორც ჩემი ოჯახი
მე მაქვს ორი სამშობლო და ერთი სარწმუნოება
მე მაქვს ორი ქვეყნის მოქალაქეობა და მყავს ერთი ღმერთი

მე ვტიროდი როდესაც აგვისტოს ომში დაიღუპნენ ქართველი ვაჟკაცები და ვტირი ეხლაც,
როდესაც გმირულად დაეცნენ ებრაელი ჯარისკაცები

მე ვტიროდი როდესაც იბომბებოდა ჩემი მშობლიური ქალაქი გორი
და ვტირი ეხლაც, როდესაც იბომბება ყველა ქალაქი ისრაელში

მე გავიარე შიში, ტკივილი, უსამართლობა და სიძულვილი საქართველოში

უფრო მძაფრად განვიცდი აქ, ჩემს სამშობლოში,ისრაელში
მესმის რომ თქვენთვის ძნელია დაინახოთ ისრაელის სიმართლე
გთხოვთ ნუ დაინახავთ ხამასის ტყუილსაც
მესმის რთულია მხარი დაუჭირო წელში გამართულ ქვეყანას,როდესაც საწყალი მოსახლეობა ზარალდება მეორე მხარეს
ნუ დაუჭერთ მხარს ტერორისტებს, ისინი მანიპულირებენ თქვენით

ჩვენ არ ვითხოვთ თქვენგან სიბრალულს,ჩვენ ამაყები ვართ
არ გევედრებით მატერიალურ დახმარებას,ჩვენ არ გვიჭირს
არ გთხოვთ მორალურ მხარდაჭერას,ჩვენი სული გაუტეხელია,
ფსიქიკა დაუნგრეველი
გონება გამჭრიახი…

გევედრებით მხოლოდ ერთს!!!!!!

დაინახეთ ის, რაც ნამდვილად სიმართლეა

10451780_692163910838368_416335430733058634_n

ესთერ იოსებაშვილი
ისრაელი, აშდოდი

P.S. ეხლაც,ამ წუთებშიც სირენა გაჰკივის ჩემს ქალაქში….

საზიზღარი ზაფხული

მას შემდეგ,რაც საქართველო რუსეთის აგრესიის მსხვერპლი გახდა პირველად დამიდგა (არა მარტო მე) მსგავსი საშინელი, საზარელი ზაფხული.

ზუსტად ის დღე იყო ბოლო სამაგისტრო გამოცდა ჩავაბარე და ბარგის ჩალაგებას ვაპირებდი. ჩემს დას ვესაუბრე ტელეფონით და მითხრა, რომ ჰამასის ტერორისტები ისრაელის ქალაქებს ბომბავენ. ცუდად მენიშნა,თუმცა მოვლენების შემდეგ განვითარებას ვერც წარმოვიდგენდი.ორი კვირაა ომია ისრაელსა და ჰამასს შორის. არანაირ მოლაპარაკებაზე არ მიდიან ტერორისტები,  მე კი გული მიწუხს, დილიდან გვიან ღამემდე საინფორმაციო გამოშვებებს ვუსმენ ან სოციალურ ქსელებში ვეცნობი ახალ ამბებს.

ძალიან ვნერვიულობ ჩემს მშობლებზე,დაზე და პატარა დიშვილზე.

დაღუპულ ადამიანებზე… საშინელი დღეებიც მიიზლაზნება ნება-ნება.ღამე კოშმარები არ მასვენებს.დღისით ანტისემიტური განცხადებები და კომენტარები.

ისე გავიზარდე ჩემს ირგვლივ არავინ არასოდეს ყოფილა ებრაელების მოძულე.ამიტომ დარწმუნებული ვიყავი, რომ საქართველოში ანტისემიტიზმი არ იყო.გასაგებია თითო სარეველა ყველგან  რომ გამოერევა, მაგრამ სოციალურ ქსელებში იმდენ საზიზღარ კომენტარს  ვაწყდები გული ამაზე ცალკე მტკივა. ეს უკვე მასიური ზიზღია. 27 წლიანი ცხოვრების მანძილზე პირველად აღმოვაჩინე რომ საქართველოში ებრაელები სძულთ.

მე კი ძალიან ვამაყობ,რომ ებრაელი ვარ. ერთ-ერთი საუკეთესო ერის შვილი.  მიხარია რომ ცოტა ხნის წინ შექმნილი სახელმწიფო მოწინავე ქვეყანაა ინფრასტრუქტურით,განვითარებული სამედიცინო და სამეცნიერო დარგებით…

***
უკრაინაში მომხდარმა ავიაკატასტროფამ გული ერთხელ კიდევ ჩამწყვიტა.თვალებიდან არ ამომდის ის კადრები.ბავშვების დაფლეთილი სხეულები, თვითმფრინავის აალებული ნაწილები.

საშინელება ტრიალებს დედამიწაზე, უსამართლობა,ბოროტება,განუკითხაობა, გაუტანლობა. როდემდე?

ზარხუფი

ეს არის წიგნი, რომელიც ერთდროულად შეგზარავთ, თან აღგაფრთოვანებთ. ავტობიოგრაფიული ნაწარმოები გულწრფელი და პირადია,თითოეული მკითხველი თავის თავს ან/და საკუთარი ფიქრების  უმცირეს ნაწილს აუცილებლად შეიცნობს. Continue reading

Se la vi

ცხოვრების ტემპი დაჩქარდა. ისეთ ფერხულში ვარ ჩაბმული სადაც ყოველი დღე და საათი გაწერილი და დაგეგმილია. Continue reading

ნუ მოკლავ

ორი დღის წინ წავიკითხე და ეხლაც ღრმა შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ.სამწუხაროდ ჰარპერ ლის ამ მართლაც რომ მსოფლიო მნიშვნელობის რომანს ესოდენ გვიან გავეცანი, ალბათ ბავშვობაში რომ წამეკითხა დღესდღეობით ბევრად უკეთესი ადამიანი ვიქნებოდი. ამერიკის სკოლებში თურმე სავალდებულო საკითხავია ეს წიგნი (არც ჩვენს სკოლებს აწყენდა!)

ატიკუს ფინჩი – ადამიანი გმირი, კაცი რომელიც მეუღლის გარეშე აძლევს შვილებს სულიერ საზრდოს, ასწავლის როგორ უნდა იყვნენ კარგი და ღირსეული ადამიანები. წიგნის მთავარი ამბავი აფროამერიკელი უდანაშაულო “დამნაშავის”სასამართლო პროცესია, ატიკუს ფინჩი(ვექილი) იცავს ადამიანს, რომლის უდანაშაულობაშიც დარწმუნებულია, ამის გამო მთელი ქალაქი მას და მის შვილებს აუგად მოიხსენიებს.

wpid-img_20140618_132355.jpg

წიგნის თითოეული სტრიქონი განმსჭვალულია სიყვარულით და სითბოთი, ძალიან მიხარია რომ ბოლოს და ბოლოს წავიკითხე და ჩემს საყვარელ წიგნებს შორის უკვე ერთ-ერთ პირველ ადგილზეა.

მე ვცდილობ ვიყო კარგი დედა, ვასწავლო ჩემს შვილებს ავის და კარგის, თეთრის და შავის გარჩევა. ეს არაა ადვილი საქმე ჩვენს დროებაში, იმედია ატიკუსივით გამომივა ავღზარდო ჩემი შვილები ღირსეულ ადამიანებად.

და მინდა მჯეროდეს:

“-ადამიანების უმრავლესობა ასეთივე კარგია, როცა ახლოს გაიცნობ ჭყიტა.”

მინდა მჯეროდეს და ჩემი შვილებიც ამ სულისკვეთებით აღვზარდო.
მინდა ატიკუსის მსგავსი პიროვნება ვიყო.

წიგნის პერსონაჟი შეგყვარებიათ? ატიკუს ფინჩი მიყვარს.

დ ე დ ა

ბავშვობაში სიცხე,რომ მქონდა დედიკო სულ ბულიონს მასმევდა.მერე, რომ გავთხოვდი და გამუდმებით ცუდად ვიყავი, მოდიოდა ხოლმე და ხან ბულიონი მოჰქონდა,ხან აჯაფსანდალი,ხან სულგუნში გადახვეული პიტნიანი ნადუღი.მოკლედ რასაც მოვისურვებდით მე და ჩემი მუცლადმყოფი დანი.

გუშინ მთელი დღე 40 მქონდა სიცხე.
ენით ვერ ავღწერ რა ჯოჯოხეთია სიცხისგან იწვოდე, მთელი სხეული გტკიოდეს, გწყუროდეს და წყლის დასალევად ვერ დგებოდე,
არც მომწოდებელი გყავდეს ვინმე(დანი კი არის მაგ ასაკში ,მაგრამ თავად ჭირდება წყლის მიწოდება ვარსკვლავთბიჭუნას).

ვეგდე მთელი დღე გათიშული.
და დაბინდულ გონებაში დედიკოს მოტანილი ბულიონს გეახლებოდით.ამასობაში მოსაღამოვდა.
ჩემი ქმარი, რომ მოვიდა და მისიკვდილებული დამინახა მტაცა ხელი და ექიმთან გამაქანა. ექიმმაც ანტიბიოტიკები გამომიწერა და ეხლა უკეთ ვარ.

P.s.  საღამოსკენ ჩემი დაქალის შვილის დღეობაზეც მოვახერხე წასვლა. დ ე დ ა მ ი ს ზ ე თქვა:
მე არ დამიპატიჟია,რას მოვიდაო საერთოთ.სულ გველი და ვეძმა ვეძახე. მე სიზმარში დედა,იმას ცხადში.

27

აი, ასე მარტივად მივიწევ წინ. დეპრესიული ხასიათი მაიძულობს, რომ ჩემ დაბადების დღე თითქმის არასოდეს არ მიხაროდეს. ჩემი მეუღლე ბევრს ეცადა რომ ეს დღე დღესასწაულად ექცია, ჯერ შემომთავაზა ლოპოტაზე ან შატო-მერეში წავიდეთო, იცის როგორ მიყვარს ქალაქგარეთ ხეტიალი. ამჯერად არ მოვისურვე. მერე მითხრა წადით შენ და შენი გოგოები სადმე, აღნიშნეთო. არ მოვისურე. ვიჯექი სამსახურში მთელი დღე და ჩემი თანამშრომლების უნიჭო ღადაობას ვუსმენდი, საერთოდ რომ არ არის სახუმარო ან საღადავო ისეთ თემებზე. Continue reading